آب خوردن سگ!

ریسمان را حلقه حلقه کلاف کرده و انداخته بود روی شانه اش. به هم اتاقی هایش چه می گفت؟ اگر زیر گلویش را می دیدند! آنوقت حتما جریان را متوجه می شدند.

 

 

            زیر گلویش را دست کشید. شاریدگی را لمس کرد. پشتش را تکیه کرد به دیوار. دست کرد در جیب و قوطی نسوار را بیرون کشید؛ با بی حوصلگی قوطی را مالید به پیراهنش. آینه قوطی صیقل یافت. صورتش را در آینه گرد و براق قوطی نگاه کرد.    

 

            صورتی لاغر و ریشی کم پشت و زرد رنگ. آینه را پایین تر آورد. زیر گلویش در نور کمرنگ شام مشخص نبود. دکمه ی یخن اش را باز کرد. چپه ی یخن اش را کنار زد. آینه را نزدیک‌تر آورد و دقیق‌تر نگاه کرد. شاریدگی مثل طوقی گرد گردنش چرخ‌ خورده‌بود. دوباره به صورتش نگاه کرد. سر دماغ‌اش هم می‌سوخت. آینه را تا نوک دماغش نزدیک برد. کمی شاریده‌بود و پوستک پوستک تا پیشانی‌ و زیر مویش ادامه یافته‌بود. گودی کمرش هم به اندازه چاپ یک کفش بزرگ می‌سوخت.

 

            با انگشت چند ضربه روی آینه‌ی قوطی نسوار کوفت؛ تق تق تق. قوطی را محکم گرفت و با کف دست دیگر سر قوطی را چرخاند و بوی تند نسوار مشام‌اش را پر کرد. با سر قوطی نسوارهای داخل قوطی را تراشید و مقداری نسوار با لبه‌ی سر قوطی برداشت و به سوی دهانش نزدیک کرد. دهانش باز شد و کَرَپ نسوار را انداخت زیر زبانش.

 

            نسوار زیر زبانش تلخ تلخ شد و نشط کرد بدنش داغ داغ شد و چشمانش روشن شدند. خون در رگ های مغزش جریان یافت. سر قوطی را بست و ترپ انداخت مابین جیب اش و راه افتاد.

 

            چیزی در مغزش جرقه زد. یادش آمد؛ برق کوچه شان قطع شده است.

 

            نزدیک چاشت بود. مردی آمده بود دروازه ی مارکت و داد زده بود:

 

-          جوالی!...جوالی!؟

 

خوشحال شده و دویده بود طرفش. مرد پرسیده بود:

 

-          یک بوجی آرد می بری چارقلا؟

 

با خوشحالی جواب داده بود:

 

-          ها. چرا نمی برم.

 

و خم شده و ریسمان اش را گرد بوجی چرخ داده و سر بوجی را بدون معطلی گرفته و مرد هم از ته بوجی

 

 گرفته و بلند کرده بود.

 

            بوجی آرد، سنگین روی شانه های اش جاخوش کرده بود. مرد پیش و او پشت سر مرد راه افتاده بود. از این کوچه به ان کوچه، از این سرک به ان سرک. مرد درست او را به کوچه خودشان هدایت کرده بود.

 

            کیسه را آخر کوچه تحویل کرده و صد روپیگی نو و قاق را با خوشحالی در جیب واسکتش فشار داده بود.

 

            دلش خواسته بود برود اتاق و تا شب روی تشک بخوابد. دب کند. رادیو گوش کند؛ « کاش همین کار را می کردم و نمی رفتم مارکت.»

 

            ایستاد و سرش را خم کرد و نسوارش را با آرامی تمام تف کرد. دهانش را مزمزه کرد و باز تف کرد.

 

            نزدیک کوچه شان رسیده بود. اثری از مامور برق نبود. برق هم وصل نشده بود.

 

            خوشحال شد و کلاف ریسمان را از این شانه به آن شانه کرد. با خود گفت: « خدا را شکر. برق وصل نشده. اگر وصل می شد چه کار می کردم؟ مجبور بودم تا آخر شو بیرون می ماندم. و خوب مطمئن می شدم که کلگی خواب شده. می رفتم اتاق و صبح وقت هم هشت می کردم و باز شب دیر وقت می رفتم و چند روز این کار ار می کردم. زیر گلونم خوب می شد و شاریدگی دماغ ام هم که مهم نیست. هیچ کس نمی فامید چی شده و چی گپ بوده. » به هم اتاقی هایش گفته بود؛ ده مارکت هیچ کس نیست که بالا دستش باشد. کلگی ازش میترسن. گفته بود: مه اگر ده مارکت باشم جوالی های دیگه حق نداره طرف بار چپ سیل کنه. گفته بود: مه نوبت موبته نمی فامم. مه که ده مارکت بودم حق از مس. بار ازمس پیسه از مس.

 

            سر کوچه که رسید مامور برق را دید که چیزی در دست می آید. ایستاد و پرسید:

 

-          مگم جور نشد؟

 

مامور برق در حالی که چراغ دستی ای به دست داشت و روشن خاموش می کرد جواب داد:

 

-          فیوز پرانده. یکی شه جور کدم یکی دیگش مانده. شاید جور شوه.

 

مامور برق از کنارش تیر شد و چاشت در خاطرش روشن شد؛ سر کوچه که رسیده بود مامور برق را دیده

 

بود که مشغول باز و بسته کردن سیم های برق است. سلام کرده و پرسیده بود:

 

-          چی شده مامور صایب؟

 

مامور برق در حالی که بریدگی سیمی را در دهان گرفته بود جواب داه بود:

 

-          فیوز پرانده.

 

نزدیک تر رفته و دقیق داخل جعبه برق را نگاه کرده بود؛ سیمها مثل کلاف ریسمان که او همیشه به همراه 

 

دارد. گرد یکدیگر پیچ خورده و سر ته‌شان معلوم نبود. پرسیده‌بود:

 

-          تا شو جور میشه؟

 

-          مالوم نیس.

 

نزدیکتر رفته و زده‌بود پشت شانه مامور و گفته‌بود:

 

-          توره وله جورش کو زدنوک فلم داره امشو. ایندیس.

 

مامور برق خوشحال گفته‌بود:

 

-          می‌فامم. مام به خاطر همو تلاش دارم. خانه مام ده همی کوچه بغلیس. از همینجه برق میره. کوشش

 

می‌کنم جور شوه. حتما باید جور شوه. به زور خدا جورش می‌کنم.

 

به خود چهره‌ی خوشحال گرفته و از مامور برق دور شده و با خود گفته‌بود: « یک چیزی پراندم. تام باور

 

کدی!؟ ساده ! تلبیزون ما کجا بود. صبح شنیده‌بودم فلم ایندی داره... » و سرش را شور داده‌ و به سوی مارکت راه افتاده‌بود.

 

            دروازه حویلی را تیله کرد و وارد شد. تاریک بود. پیش‌تر رفت و به چارطرف‌اش سیل کرد. سر صفه باقر نشسته‌ و مشغول پاک کردن شیشه هریکین بود. سلام کرد و از پیش باقر گذشت و ریسمان‌اش را روی میخ آویزان کرد. به باقر نگاه کرد که هیچ توجهی به او نمی‌کند و خود را با هریکین مشغول کرده‌است. با خود گفت: « ای دیگه چرا اماس کده؟ » وارد اتاق شد . تاریک بود . رفت کنار تاقچه و بکس کوچک‌‌اش روی تاقچه سیاه می‌زد. بکس را برداشت و نشست . پشت به دیوار تکیه کرد. کمرش سوخت بکس را روی پایش گذاشت و کلید را که به گردنش آویزان بود گرفت. بدون این که انرا از گردنش بیرون بیاورد سر را خم کرد و کلید را تا نزدیک قفل فشار داد. تق قفل باز شد. صد روپیگی را گذاشت مابین بکس و درش را بست و ترق قفل را محکم کرد و روی تاقچه گذاشت.

 

            از اتاق بیرون آمد. باقر گوگرد زده و هریکین را روشن کرده و مشغول پایین دادن شیشه‌اش بود.

 

            آفتابه را از سر صفه برداشت و مشغول وضو گرفتن شد. به صورتش که آب زد، پیشانی‌اش سوزش گرفت و سوزش تا نوک دماغش ادامه یافت.

 

            آب از صورتش سرازیر شد و از زناخ‌اش قطره قطره به شاریدگی گلویش رسید و سوخت. زیر لب گفت: ای پدر نالت.

 

            آفتابه را سر جایش گذاشت و خواست وارد اتاق شود که باقر با چهره اخم کرده از اتاق بیرون آمد.

 

            هریکین گوشه اتاق می‌سوخت. جانماز را از سر تاقچه برداشت الله اکبر... شروع به خواندن نماز کرد.

 

            « الله اکبر. الله اکبر. » به هر دو سمت‌اش نگاه کرد. صدای گفتگوهای هاشم و ماما علی آرام آرام پشت چارچوب در تکرار می‌شد.

 

            جانماز را جمع کرد. روی تاقچه گذاشت. تشکی که گوشه اتاق لا داده شده‌بود را باز کرد و مثل همیشه رادیو را از پشت بالشت برداشت و روی تشک دب کرد. لنگ انداخت و رادیو را روشن کرد. پیچ رادیو را چرخاند و صدای موج به موج رادیو در فضای اتاق پیچ خورد. زیر چشمی به در اتاق نگاه کرد. محمد علی وارد شد: « سلام علیک. » رادیو را گل کرد.

 

محمد علی لنگی‌اش را همان‌طور لکه از سرش برداشت و آویزان کرد به میخ . واسکتش را هم بیرون آورد و جورابهایش را نیز همین‌طور. هاشم هم وارد اتاق شد: « سلام علیک .» هر یک تکیه بر دیوار کردند و به بالشت‌هایشان لم دادند.

 

            باقر چارپایه کوچکی به دست وارد اتاق شد. چاپایه را درست گذاشت وسط اتاق و هریکین را روی آن قرار داد. از روی تاقچه قوطی چای را برداشت و رفت بیرون.

 

            محمد علی و هاشم هر دو پیش خزیدند و دو طرف هریکین نشستند. محمد علی گفت:

 

-          بیا پیش قمبر جان !

 

با صدای محمد علی به خود آمد. دست کشید زیر گلویش. شاریدگی را لمس کرد. قوطی نسوار را از جیب

 

بیرون آورد و به سینه‌اش مالید. صورتش را در آیینه نگاه کرد. پوستک پوستک پشانی‌اش معلوم نبود. نور هریکین کافی نبود. یخن‌اش را خوب کیپ کرد و پیش خزید.

 

            باقر پطنوس پیاله‌ها به دست وارد اتاق شد. پطنوس را که هنوز تر بود گذاشت روبرویش درست آنطرف هریکین و به سوی بیرون قدم برداشت.

 

            به پیاله‌ها نگاه کرد. هنوز آب روی آنها جل جل می‌کرد. دست در جیب کرد و قوطی نسوار را بیرون آورد. به زانو مالید و رو به باقر که هنوز از در بیرون نرفته‌بود کرد و گفت:

 

-          باقر جان تفدانی یادت نره.

 

باقر سرش را چرخاند و به او نگاه کرد و ابرو را در هم کشید و هیچ نگفت.

 

آینه قوطی را بالا برد صورتش را نگاه کرد. نور زرد هریکین تمام صورتش را زرد کرده‌بود. شاریدگی

 

پیشانی‌اش کمی نمایان بود و سر دماغش هم سرخ می‌زد. دستش را به یخن‌اش نزدیک کرد و آینه را پایین‌تر آورد. زیر چشمی به گلویش نگاه کرد. چیزی معلوم نبود. یخن و چپه یخن‌‌اش را با احتیاط کنار زد. یخن‌اش سایه انداخته‌بود و شاریدگی معلوم نبود. یخن و چپه یخن‌ را کیپ کرد و همان‌طور که سر قوطی را باز می‌کرد ابرو بالا انداخت و مقداری نسوار با لبه‌ی سر قوطی برداشت و دهانش باز شد و کرپ نسوار زیر گلویش می‌خارید. رو به او کرد و گفت:

 

-          قمبر جان مره تو همو قوطی‌ته .

 

قمبر نسوار را همان‌طور روی زمین به سمت محمد علی لیز داد و قوطی چرخزنان پیش پای محمد علی

 

ایستاد و محمد علی هم با آینه‌اش صورتش را نگاه کرد و به موهایش دست کشیدو سر قوطی را چرخاند و نسوار کرپ انداخت زیر زبانش. قوطی را دراز کرد و گذاشت روی چارپایه کنار هریکین.

 

            باقر یک دست چاینک چای و یک دست تفدانی وارد اتاق شد. هاشم کاتنی را که گوشه اتاق بود را برداشت و نزذیک چاریاپه گذاشت و باقر چاینک را روی کارتن قرار داد.

 

            دست دراز کرد و قوطی نسوارش را از کنار هریکین برداشت و  رو به باقر پرسید:

 

-          چرا قار استی؟ آسمان!

 

باقر در حالی که پیاله‌ها را پر چای می‌کرد گفت:

 

- ولا . خودت بیتر می‌فامی. تو که کم آدم نیستی.

 

 دست داراز کرد و تفدانی را برداشت. گردنش را خم کرد و دماغش را درست برد بالای سوراخی، دست دیگرش را حمایل دهانش کرد و همان‌طور که تف می‌کرد گفت:

 

-          ولا مه از کجا بفامم. علم غیب خو ندارم.

 

صدایش مثل اینکه در دالانی بزرگ و خالی می‌پیچید در فضای خانه پیچید و تفدانی را محمد علی از دستش

 

قپ کرد.

 

قوطی را دوباره برداشت. و زیر چشمی زیر گلویش دید زد. چندان معلوم نبود. رو به باقر که مشغول تقسیم

 

پیاله‌ها بود کرد و گفت:

 

-          بگو ، نی ! مافوق !

 

باقر پیاله را پیش آورد و او هم خود را خم کرد و پیاله را از دست باقر گرفت و گفت:

 

-          نام خدا. ای ره می‌گن چای.

 

باقر قندانی را گذاشت کنار هریکین و گفت:

 

-          آلی صییس که زور دار آدم استی . بادار آدم استی. وظیفه‌ته خو انجام بده.

 

از حرف‌های باقر شرم خورد. یادش آمد؛ امروز نوکری والی‌اش بود. باید چای دم می‌داد و اتاق را نظافت می‌کرد. در حالی که لبخند مصنوعی‌ای به چهره‌اش گرفت رو به باقر کرده گفت:

 

            - خیرس بیادر. آسمان که ده زمین نامده1 باز نوبت توره بخیر مه تیر می‌کنم.

 

            باقر در حالی که چای شوپ می‌کرد گفت:

 

            - هفته پیش هم همی ره گفتی.

 

            - خیرس بیادر جان. دو نوبت‌‌ته تیر می‌کنم. سه نوبت تیر می‌کنم. خوبس؟

 

            و پیاله چای را برداشت و بدون شیرنیگگ شوپ کرد.

 

            برای مدتی سکوت معناداری فضای اتاق را فراگرفت. سرانجام محمدعلی سرش را برد بالا و زیر گلویش را خاراند و سکوت را شکست.

 

            - قمبر جان! بگو یگان چیز.

 

            با صدای محمدعلی به خود آمد. پیاله‌ چای را شوپ زد و گذاشت پیش رویش و در ذهن‌اش دنبال چیزی برای گفتن شد. اتفاقی که چاشت برایش افتاد در ذهن‌اش مور مور کرد. بدنش سرد شد و از شدت ناراحتی رنگش تغییر کرد.

 

            - چرا گرفته‌ استی قمبر جان؟

 

            خود را جمع و جور کرد. قوطی نسوار را گرفت و سرش را چرخ داد. مقداری نسوار با لبه‌ی سر قوطی برداشت و کرپ زیر زبانش تلخ تلخ شد. رو به محمدعلی کرده گفت:

 

            - گرفته نیستم ماما. ده فکر امروز که تیر شد افتادم.

 

            محمدعلی سرش را به سمت بالا حرکت داد. ریش‌اش را دست کشید و دستش را تا انتهای گلویش لیز داد و پرسید:

 

            - مگم چی شده؟!

 

            - هیچی نشده. ولا نزدیک رستمه کشته بودم!

 

            زیر چشمی به همه نگاه کرد و چشمان باقر و هاشم را که از حدقه بیرون زده‌بود و گوشهایشان وج شده‌بود را دید و حسابی کیف کرد. نسوار‌های زیر زبانش شیرین شیرین پخش شد و زبانش داغ آمد. محمدعلی با حیرت پرسید:

 

            - چی طور؟

 

            بی اختیار دست برد زیر گلویش را دست کشید. شاریدگی را حس نکرد. احساس کرد اتاق گرم است و گرما نمی‌گذارد خوب حرف بزند. دکمه یخن‌اش را باز کرد و چپه یخن‌اش را مرتب کرد. گلویش را صاف کرد و گفت:

 

            - ها. رستمه چیزی نگفتیم رو یافته. مه خو بر کل‌شان گفته‌بودم مه که ده مارکت بودم بار از مس. حق از مس. پیسه از مس. کلگی ده گوش خود نگاه کده غیر رستم!

 

            زیر چشمی به باقر و هاشم نگاه کرد. آنها چشم از دهن او برنمی‌داشتند. خوشحال شد و ادامه داد.

 

            - باد از چاشت ده مارکت ایستاده‌بودم که یک نفر آمد. گفت: « بار اس جوالی به کار دارم. » مام گفتیم پروا نداره می‌برم. دیدم ای رستمک دوید بیادر بوجی ره ده پشت خود گرفت! زورم داد. قارم آمد. دنیا سرم تاریک شد. ریسمان خوده گرد بوجی تو داده‌بود. دو سر ریسمانه ماکم ده دستای خود گرفته‌بود. ریسمانش دراز بود و مام ده سرم خیلی بد خورد.

 

            نسوار در دهان‌اش لعاب داده و از هر دو شنگ دهانش لر کرده‌بود و نرمک نرمک به سوی زناخش نشط می‌کرد. دندان بالایش را گذاشت روی لب پایین‌اش و هوای اطراف را به داخل دهانش کشید. افت. اندکی مکث کرد و لعاب‌های داخل دهانش را قورت داد پایین.

 

            - ریسمان‌شه چرخ دادم گرد گردنش. کش کدم. مثل خر، خر خر می‌کرد. دست و پایک می‌زد. هر چه زور می‌زد که خوده از گیرم خلاص کنه نمی‌تانست. مره دست کم گرفته‌بود. تیلایش کدم و قد لغد زدم ده پشت کمرش. مثل سگ لول خورد. قد روی ده زمین خورد. پیشانی میشانیش شفتر شد.

 

            یک باره نفسش بند آمد. انگار کسی از گلویش گرفته‌باشد. چشم‌هایش الق بلق شدند و دست برد زیر گلویش. یخن‌اش باز بود و چپه یخن‌اش هم کنار رفته‌بود. برق آمده‌بود و شاریدگی زیر گلویش مثل طوقی گرد گردنش چرخ خورده‌بود. شاریدگی پیشانی‌اش هم کاملا نمایان بود. سر دماغ‌اش هم مثل لبلبو سرخ می‌زد. عرق سردی تمام بدنش را غرق کرده‌بود.

 

 

13 / 10 85

علی رسولی